در حال خود بودم، غمگین از همه جا!

     ناگاه گلی سرخ در برابر چشمانم پدیدار شد و درخشید.

                          سر بالا آورده و تورا دیدم،  غم دنیا فراموشم شد.

  آن نگاه شیرین، آن خنده ی مستانه، آن سخن گفتن دلنشین و آن راه رفتن با وقار

همگی بساط شرب خمرم شد و مرا مست ساختی

     ولی افسوس ...

           ... افسوس که گل سرخ اکنون پژمرده شده است.

         تقدیم به عزیز ترینم