آهی از ته دل کشید و افسوس تاریکی و جهل مردمان را خورد و

     با خود عهد بست تا ظلمت را نابود نکند خارج نخواهد شد

                               پس کوله بارش را دوباره برداشت و 

                   به جنگ با زمستان رفت

            این است بهار و بهاران بهاران خجسته باد!!!

   قلم می گرید و از غصب خلافت می نویسد، از نامردیهای آن نامرد مردم پشت درب خانه. قلم با نگاه به بیست و پنج سال خار درچشم و استخوان در گلوی علی از دین ساختگی به ناحق حق آن نامردان دین می نویسد.

   برقی کوتاه مدت آسمان خلافت را روشن ساخت ولی آن کور دلان شب پسند چشم دیدنش را نداشتند... قلم می نویسد از آن هنگام که سحر گاه به مسجد رفت علی و فریاد و فغان زمین و آسمان که علی نرو ، ولی افسوس ...

      قلم از اشک یتیمان می گوید و خون گریستدن شمشیر

          میسر نگردد به کس این سعادت

                          به کعبه ولادت به مسجد شهادت

         تسلیت و تعزیت به ساحت صاحب الزمان

                 و زمین از شوق داشتنش.

زمین غرق در غرور خود به آسمان ، ایستاده بر قله های فخر، آسمان خود را مزین به ستاره کرده است.

     آسمان دیشب ستاره باران بود و ماهتابش چون خورشید می تابید.

    افسوس که ابری آمد و این گنج را از دیدگان نامحرمان بدور داشت، و مارا دعا گوی ظهورش ساخت.

              در غم این غیبت قلم می گرید و می سراید، می سراید تا دست بر دعا زنیم و منتظر ظهور حضرتش باشیم

              تقدیم به مادر حضرت موعود ام ابیها (س) 

                و من نیز چگونه بیان کنم شهادت بانوی آفتاب و ماهتاب را؟

             غمی به سنگینی سلسله جبال اندوه بر دوشم هست که توان برداشتن قلم را ندارم. و اگر بردارم از چه بگویم؟

 از غصب خلافت؟ این که چیزی نیست!

از بیعت زوری؟ برای ما غمی است تکراری.

از در افتادن با دخت پیامبر؟

             این است اوج مصیبت که توان و  اجازه ی گفتن ندارم و امید که مسکوت گذاشتن این حقیقت را حمل بر قصور کوتاهی در نوشتن ندانند که جز حیای از بیان کردن نیست!

                 ای کاش فدک این همه اسرار نداشت

                                      ای کــاش مدینه در و دیوار نداشت

                فریــــــــــاد دل محسن زهرا این است

                                     ای کاش در سوخته مسمار نداشت

               تقدیم به آنانکه زهرایی اند

        سالهای دور چشیده بودم طعم خوش با تو بودن را ولی افسوس بیراهه ی زندگی مرا از تو دور ساخت.

         حال که تورا طلب می کنم ، می دانم که دست رد به سینه ام نمی زنی. دست یاری ات را بر من روانه دار که تا مادامی که نفس می کشم قدمی برندارم که در راه تو نباشد.

یاری ام کن، یاری ام کن که بتوانم گام در راه تو بردارم و از این صراط حق باز نمانم.

            یاری ام کن و می دانم که با یاری ات می توانم.

    تقدیم به آنانکه در آغوش حق به اوج رسیده اند.

    میلاد با سعادت پیامبر اکرم و امام صادق بر شفتگان دین نبوی و دلباختگان مذهب جعفری مبارک 

به همین مناسبت شعری عامیانه از کاظم جیرودی:

جمال پــریســا نـــداری؛ کـــه داری

                                          نــگاهــی فریبــا نـداری؛ کـه داری

ربـــودی دل مـــردمــان را بـه مهرت

                                         به چشمان دل جا نداری؛ که داری

خدا از تو بر خویشتن آفـریـن گـفـت

                                         بـــه دل عشق او نـداری؛ کــه داری

بــنـازم بــنـازم بــه خـلـق عــظیـمت

                                         سـرایی بـه دل هـا نداری؛ که داری

تـــــو آیـنـه بـا صــفــای خـــدایـــــی

                                        ســراپـا تـمـــاشـا نـداری؛ کـه داری

بـــه آن سینــه مـهربـانـت هـمیشه

                                         خـــدا را تـمـنــا نــــداری؛ کـــه داری

رســول گــلی در گـلستـان دل هــا

                                        رخــی پـاک و زیبــا نـداری؛ که داری

بــه هـنـگام مــیلادت از بـهتـرین گـل

                                        لطافـت ســـراپــا نــداری؛ کــه داری

نفس های تـــــو زنده سازد جهان را

                                        دم گــــرم و گـیـــرا نــداری؛ که داری

کلامت چو قرآن همه دلنشین است

                                        بیـــانــات شیـوا نـــداری؛ کــــه داری

گــل بــاور مــا ز تــــو شــد شـکـوفـا

                                        تو باغی شکوفـا نـــداری؛ کـــه داری

                 تقدیم به وجود پر برکت حضرت صاحب الزمان

                 و زمین از شوق داشتنش.

زمین غرق در غرور خود به آسمان ، ایستاده بر قله های فخر آسمان خود را مزین به ستاره کرده است.

     آسمان دیشب ستاره باران بود و ماهتابش چون خورشید می تابید.

    افسوس که ابری آمد و این گنج را از دیدگان نامحرمان بدور داشت، و مارا دعا گوی ظهورش ساخت.

              در غم این غیبت قلم می گرید و ی سراید، می سراید تا دست بر دعا زنیم و منتظر ظهور حضرتش باشیم

              تقدیم به مادر حضرت موعود ام ابیها (س) 

  میلاد با سعادت پیامبر اکرم و امام صادق بر شفتگان دین نبوی و دلباختگان مذهب جعفری مبارک 

خاک در اندیشه ی باران نبود           

                             هیچ نشانی ز بهاران نبود

بال و پر چلچله ها خسته بود          

                             پنجره ی باغ خدا بسته بود

باغچه ها شور شکفتن نداشت   

                       وضع چنان بود که گفتن نداشت

شب چه شبی بود شکوه آفرین      

                          چشم به راه تو زمان و زمین

شهر اگر تیره و تاریک بود     

                          لحظه ی لبخند تو نزدیک بود

تا تو فرود آمدی از اوج نور  

                       روح زمین تازه شد از موج نور

از نفس گرم تو گل جان گرفت   

                        باغ طراوت سر و سامان گرفت

سبز از لطف تو صحرا و دشت       

                              قافله ی چلچله ها باز گشت

آمدی و زمزمه ی آغاز شد

                            روزنه ای رو به خدا باز شد

آمدی و نوبت فردا رسید 

                               فصل شکوفایی گلها رسید

آمدی و باغ پر  از خنده شد 

                                بوی کل سرخ پراکنده شد

                                     بابک نیک طلب 

                 تقدیم به وجود پر برکت حضرت صاحب الزمان

      سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی    عشق محمد بس است و آل محمد

مرا این فخر بس است که قلبم در گروی اهلش است.

      من دلدادهء آن گرامی دخت پیامبرم٬ آن بانوی هجده ساله که هنوز در حیرتم که چه طور آن درد سنگین را بدوش کشید.

      من مجذوب آن شهامت و شجاعتم. سکوت شیر دلخراش صحنه ای نا گوار است. سکوت کنی حال آنکه از پس حادثه مطلع باشی. حقا که ثقیل است.

      من شیفته و دلباختهء آن ناز دردانهء محمدم (ص). آن کودکی که پیامبر گلویش را بوسید نامرد مردمی با خنجری به زهر کین سرش را به تاراج بردند.

          ندایی مرا به آن مسجد که هنوز صدای فزت برب الکعبه در آن بگوش می رسد می کشاند٬ جاذبه ای در صحرایی که صدها ناله در آن برخاسته است و فرو نشسته است ولی صدای  هل من ناصر ینصرنی اش هرگز خاموش نمی شود می رباید.

من عازم سرزمین عراقم. به امید دیدار

سالی که بهارانش به نام حسین آغازیدن گرفت زمستانی ترینیم اگر به نام حسین شکوفا نشویم.

طلوع حیات هر سالتان همراه با مهر حسین!