راه رفتن در این دیار،

             در کوچه پس کوچه های گوارا  قلم زدم را در من شکوفا می کند،

    قلم بزنم و بنویسم از آنچه گذشت،

                 از خوبی ها، از عشق به معشوق ابدی،

        او که هر زمان به سراغش بیایی عاشقانه دستت را می گیرد تا منتها الیه دنیا با تو می آید

 و من بار دیگر عاشق شدم، اما این بار عاشق محبوب ابدی

   تقدیم به عاشقان معشوق ابدی

              (این بار فاز عارفانه گرفتم)

        بخواهی کسی رو ترک کنی که از لحظه لحظه ی زندگیت باهاش خاطره داری،

 اون وقت در و دیوار دورو برت همش اسم اونو واست فریاد می زنن.

          سخت تر اینه که اونیو که می خواهی ترک کنی عشقت باشه،

و تو از رو جبر مجبور به جدایی باشی!

               اون وقت فریاد های در و دیوار دور و برت، ریزش اسمش از آسمون رو سرت دیونت می کنه.

تقدیم به رها شده ام، با تمام وجود

(* این سبک نگارشم جدید بود لطفاً راجع به این هم نظر به دهید!)

                          خیره به غروب بودم و به غروب فکر می کردم.

    به غروب زیبای ساحل و به غروب دلگیر زندگی.

                             غروبی که روزی طلوع بود.

 طلوعی درخشان، طلوعی دلربا، اما کوتاه.

        او آمد و کمی ماند ولی رفت و مرا برای همیشه تنها گذاشت. 

    تقدیم به آنکه طلوع کرد و سپس غروب

            در حال خود بودم، غمگین از همه جا!

     ناگاه گلی سرخ در برابر چشمانم پدیدار شد و درخشید.

                          سر بالا آورده و تورا دیدم،  غم دنیا فراموشم شد.

  آن نگاه شیرین، آن خنده ی مستانه، آن سخن گفتن دلنشین و آن راه رفتن با وقار

همگی بساط شرب خمرم شد و مرا مست ساختی

     ولی افسوس ...

           ... افسوس که گل سرخ اکنون پژمرده شده است.

         تقدیم به عزیز ترینم