آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد

گوهری کز صدف کون مکان بیرون است

                  طلـب از گـمشدگـان لب دریا می کـرد

           زمین غرق در تاریکی بود و مردمان همه محتاج نور!

    سالها گذشت و خدا وند فرمان نزول بر زمین بر این بنده ی تابان داد و مرا امر به زمینی شدن کرد.

    سالها پیش در چنین روزی به فرمان خالق نور بر زمین تابیده شدم و جهانیان را خرسند ساختم!

    با امید این که رفتارم، کردارم و اخلاقم مورد تائید حضرت حق تعالی باشد و بندگان او نیز از این حقیر رضایت داشته باشند و گزندی از این اهل دل بر دیگران نرسد!

   (شرمنده که خودمو زیادی تحویل گرفتم، هر کس که فکر می کنه کسیه و هیچی نیست این جوری میشه دیگه!)

    میلاد با سعادت پیامبر اکرم و امام صادق بر شفتگان دین نبوی و دلباختگان مذهب جعفری مبارک 

به همین مناسبت شعری عامیانه از کاظم جیرودی:

جمال پــریســا نـــداری؛ کـــه داری

                                          نــگاهــی فریبــا نـداری؛ کـه داری

ربـــودی دل مـــردمــان را بـه مهرت

                                         به چشمان دل جا نداری؛ که داری

خدا از تو بر خویشتن آفـریـن گـفـت

                                         بـــه دل عشق او نـداری؛ کــه داری

بــنـازم بــنـازم بــه خـلـق عــظیـمت

                                         سـرایی بـه دل هـا نداری؛ که داری

تـــــو آیـنـه بـا صــفــای خـــدایـــــی

                                        ســراپـا تـمـــاشـا نـداری؛ کـه داری

بـــه آن سینــه مـهربـانـت هـمیشه

                                         خـــدا را تـمـنــا نــــداری؛ کـــه داری

رســول گــلی در گـلستـان دل هــا

                                        رخــی پـاک و زیبــا نـداری؛ که داری

بــه هـنـگام مــیلادت از بـهتـرین گـل

                                        لطافـت ســـراپــا نــداری؛ کــه داری

نفس های تـــــو زنده سازد جهان را

                                        دم گــــرم و گـیـــرا نــداری؛ که داری

کلامت چو قرآن همه دلنشین است

                                        بیـــانــات شیـوا نـــداری؛ کــــه داری

گــل بــاور مــا ز تــــو شــد شـکـوفـا

                                        تو باغی شکوفـا نـــداری؛ کـــه داری

                 تقدیم به وجود پر برکت حضرت صاحب الزمان

یک سال بر این وبلاگ گذشت،

                    نمی دانم که در این سال بر سوگندم چگونه بودم؟

           امسال مفتخر بودم که تولد یک سالگی ارباب قلم همزمان با سالروز درخشش ولایت حضرت صاحب الزمان بود. و ای کاش تا سال دیگر نقاب از چهره گشاید و من تبریک ظهورش را در این وبلاگ قلم زنم.

(عرض پوژش برای تاخیر! این حقیر باز هم سال جدید را با نور علوی و کربلای حسینی آغاز کردم)