هزار سال گذشت از حکایت مجنون

                     هنوز مردم صحرا نشین سیه پوشند

کوفیان برای جبران آن دعا با لشکری آغشته به کین برای تشکر و قدر دانی به استقبال رفتند.

بعد از ۱۴۰۰ سال آن نامه های فریبانه یادم نرفته،

                          آن دلخوشی های کودکانه یادم نرفته

   ناله های بچه های یتیم یادم نرفته،

                  یادم نرفته علم دار خدا بی دست شد، خون خدا بی یار شد

       یادم نرفته آنان آبی را بر روی حسین بستند که به خاطر حسین بر زمین نازل شد، آنان آبی را بر حسین بستند که از آن او بود

    آواره کردن ده ها زن و بچه را در آن بیابان سوزان یادم نرفته،

یادم نرفته آن لحظه را که حضرت فرمود:

   گل باغ شهادت چیدنی بود

                   وداع زینب و من دیدنی بود

نپرسیدم من و هیچم نگفتا

                گلوی من چرا بوسیدنی بود؟

      عرض تسلیت به ساحت مقدس مادر آن حضرت

هــر دم بـه گوشم میـرسد آوای زنــگ قافــلــه

                ایــن قــافـــلـه تــا کـــربــلا دیگــر ندارد فاصلـــه

یک زن میان محملی اندر غم و تاب و تب است

           این زن صدایش آشناست، ای وای من این زینب است.

           تقدیم به سرورو سالار شهدا