آن تنگ بلورین که معدن عشق تو بود را شکستی و رفتی.

                    حال که کار از کار گذشته آمدی برای نوازش؟

          چه بی رحمی تو!

     حقا که سزای تو مرگ است.

  آن قصر آرزویی که برایم ساختی را ویران کردی بر سرم؛ آن جام نوشین عشق را که به من دادی نخورده از دست کشیدی!

   حال سزای تو مرگ نسیت؟

به من گفتی آزادانه زندگی کن، تو عشق مرا نابود کردی حال چگونه توان ادامه ی حیات دارم؟

     حقا که سزای تو مرگ است

      که مرا کشته ی خود کردی

          تقدیم به آنکه که جام عشق را از دستم 

        نبود عشق بهار دلم را پائیزی کرد.

                 و من آماده ی مرگ در این پائیز تشنه ام.

      آسمان نمی بارد و صحرای دلم چون کویری چاک خورده از درد پاره پاره شده است.  گویی آسمان نمی داند پائیز هم تشنه می شود.

   و من در انتظار عشق،

                    در انتظار آسمانی که ببارد

         تا سیراب کند دل پائیزیم را

         تقدیم به آسمان که بر من ببارد

                        اما

تنها رفتن دراین جاده ی سرد و بی انتها

             بدون کوله باری از عشق و

   بدون تو دشوار است

                  و من تنها تر از همیشه،

    خاطره هاي ياد تو          بر دوشم سنگيني مي کند

             رفتی و گلستان قلبم را به آتش کشیدی

  و من  مي دانم که باز نخواهی گشت

                 اما من باز هم منتظرم

             تقدیم به باغبان گلستان آتش گرفته