پس از گذر از روزها و ماه ها مرواریدی از صدف خود برون زد تا ۳۱ فروردین را روز شادیمان قرار دهد.

درخشندگی این مروارید همیشه برقرار باد

پژمان تولدت مبارک

سلام بچه ها

  چندتا موضو رو می خوام الان بیان کنم و از دو نفر خیلی تشکر کنم

  اولن از جناب آقای میر جانی استاد و مشوق این حقیر کمال تشکر رو دارم و جا داره که ارادت و علاقه ی خودمو نسبت به ایشون علنی ابراز کنم.

ثانیان از خانومی که به هیچ کدوم از پستام نه نگفته و واسه همش حداقل یه کامنت گذاشته  تشکر می کنم . ایشون هم به من امیدواری میده هم روحیه.

در ضمن یکی از دوستانم که واقعن دوسش دارم به اسم احمد (که اونم نسبت به من لطف داره) می گه حیف این همه متن قشنگ مسکوت بمونه. میگه کاش یه زره تبلیغات کنم تا لااقل ۴نفر بیشتر از این متنا استفاده کنن!! (به نظر من احمد زیاد لطف داره و می خواد نا امیدم نکنه)

لذا با توجه به این قضیه از همتون تقاضا دارم  تو این راه (تبلیغه این ناچیز وبلاگ) هم کمکم کنید هم راهنماییم کنید (واقن حیفه، دلتون واسم به رحم بیاد)

         این یکی چیزی نداره که به کسی تقدیم کنم 

                        آنجارا به آتش کشیدی

نیستان را، باغستان را، دشت و حتی دریا را ولی...

  ...ولی با آمدنت آتش قلب مرا خاموش کردی و مرا به آرامش رساندی.

با بودن در کنار تو احساس دنیا داشتن را دارم و ...

من خواهان توام، تویی که مرا به آتش عشقت گرفتار کری

                         تقدیم به بهترینم

             و

        رفتنت همچو غروب ساحل زجر آور

آمدی و مرا به خود عادت دادی، دل ستاندی و دل ندادی...

   چون روزی کوتاه بود با من بودنت و چون شبی تار و طولانــی رفتنت!

و مرا با تمام امیدم در نا امیدی گذاشتی

   وای که چه سخت لحظه ای بود جان دادنت

                           تقدیم به بهترینم

  میلاد با سعادت پیامبر اکرم و امام صادق بر شفتگان دین نبوی و دلباختگان مذهب جعفری مبارک 

خاک در اندیشه ی باران نبود           

                             هیچ نشانی ز بهاران نبود

بال و پر چلچله ها خسته بود          

                             پنجره ی باغ خدا بسته بود

باغچه ها شور شکفتن نداشت   

                       وضع چنان بود که گفتن نداشت

شب چه شبی بود شکوه آفرین      

                          چشم به راه تو زمان و زمین

شهر اگر تیره و تاریک بود     

                          لحظه ی لبخند تو نزدیک بود

تا تو فرود آمدی از اوج نور  

                       روح زمین تازه شد از موج نور

از نفس گرم تو گل جان گرفت   

                        باغ طراوت سر و سامان گرفت

سبز از لطف تو صحرا و دشت       

                              قافله ی چلچله ها باز گشت

آمدی و زمزمه ی آغاز شد

                            روزنه ای رو به خدا باز شد

آمدی و نوبت فردا رسید 

                               فصل شکوفایی گلها رسید

آمدی و باغ پر  از خنده شد 

                                بوی کل سرخ پراکنده شد

                                     بابک نیک طلب 

                 تقدیم به وجود پر برکت حضرت صاحب الزمان

         در اين جاده سرد بي انتها

                            بدون کوله باري از عشق

بدون تو         دشوار است     و      من تنها تر از هميشه

        خاطره هاي ياد تو          بر دوشم سنگيني مي کند

              مي دانم که نخواهي آمد

                                 اما من باز منتظرم

                                                  تقدیم به بهترینم

  ... این منم که در حسرتم، در حسرت لحظه های با تو بودن.

          تو مرا رها کردی و آسمان را شریکم در غم نبودنت!!!

                                     تقدیم به بهترینم

سالها دل طلب جام جم از ما می کرد

              آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد

گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است

                طلب از گمشدگان لب دریا می کرد

سالها پیش در چنین روزی خداوند زمینیان را نظر کرد و نعمت با من بودنشان داد و مرا از عالم والا به این زمین پست فرمان نزول داد، تا خاکیان همچو قدسیان بحره مند از رحمتم شوند.

 (خودمونیم چقدر تحویل گرفتم خودمو با این حال تولدم مبارک)

سلام بچه ها.

  احتمالن خودتون متوجه شدید که با وجود اینکه ۵ روز از خدمت آقا ابا عبد الله برگشتم پست جدیدی نذاشتم.

    اما دلیل: با توجه به این که من علاقه ی زیادی به نوشتن دارم واسه همین درصد زیادی از وقتمو صرف نوشتن می کنم. حقیقتش من دارم رو داستان جدیدم کار می کنم، و در ضمن من دوست ندارم کاری کنم یا حرفی بزنم که پشتوانش تفکرم نخوابیده باشه واسه همین خیلی وقت نکردم که بیامو الکی یه پست به پستام اضافه کنم.

   بازم ممنون از همتون

   منتظر کامنتهاتون هستم.

  بگذار تا بگریم چون ابر در بهاران

                    کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران

بچه ها من اومدم با کوله باری از غم و اندوه

    کوچه های کودکی را پشت سر گذاشتم و پا به زیبا شهر نو جوانی نهادم. کلام مادر هنوز در گوشم بود "فرشته،جنة الاعلی و..." در محله های نو جوانی هر چه جستجو کردم اثری از آن ناز فرشته نبود! ناچار با غمی فراوان به دیار جوانی سفر کردم تا شاید فرشته ام را آنجا بیابم.

   در میان راه همسفرم شدی تا دیار عشق...

    آن جنة الاعلی ،دیار جوانی بود و ...

             ...و همسفرم آن فرشتهء نجات

                                             تقدیم به بهترینم

     من خواستار برق نگاهت هستم  تا خانهء دلم را روشن سازد؛ من شیفتهء مروارید دهانت هستم تا با خنده ای از صدف خود بیرون آید و مرا صاحب گنجی گران بهائی کند؛ دلباختهء این همه جسارتم، من کشتهء این همه ناز کرشمه ام و تو قاتل من.

                                                                                  تقدیم به بهترینم

  در دیده به جای خواب آب است مرا      زیـرا کـــــه به دیدنت شتــاب است مـــرا

  گـویند به خواب تا به خــوابش بینـی     ای بی خبران چه جای خواب است مرا؟

چه شبها که به امید دیدارت تا سحر گه بیدار نشستم و روز ها را در غم نبودت به شب رسانیدم؛ ولـــی:

    اگر چه تلخ باشد فرقت یار    در او شیرین بود امید دیدار

 و اگر حتی این امید نبود لحظه ای جان این تنها سرمایه ام در بدن سکون نخواهد کرد و پر خواهد کشید به سرزمینی که تو را در آن بیابد و من

   دست از طلب ندارم تا کام من برآید   یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

                                                       تقدیم به بهترینم

سلام بچه ها. خوبین؟ من برای مدتی نمیام. یعنی نیستم که بیام. ما فردا صبح عازم کربلایم. برگشتمون هم با خداست. احتمالاْ شونزدهم بر میگردم. حلال کنید. البته بدی ندیدید ولی تعارف نمیکردم دور از ادب بود

دلم واستون تنگ میشهدوستون دارم  خداحافظ

      سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی    عشق محمد بس است و آل محمد

مرا این فخر بس است که قلبم در گروی اهلش است.

      من دلدادهء آن گرامی دخت پیامبرم٬ آن بانوی هجده ساله که هنوز در حیرتم که چه طور آن درد سنگین را بدوش کشید.

      من مجذوب آن شهامت و شجاعتم. سکوت شیر دلخراش صحنه ای نا گوار است. سکوت کنی حال آنکه از پس حادثه مطلع باشی. حقا که ثقیل است.

      من شیفته و دلباختهء آن ناز دردانهء محمدم (ص). آن کودکی که پیامبر گلویش را بوسید نامرد مردمی با خنجری به زهر کین سرش را به تاراج بردند.

          ندایی مرا به آن مسجد که هنوز صدای فزت برب الکعبه در آن بگوش می رسد می کشاند٬ جاذبه ای در صحرایی که صدها ناله در آن برخاسته است و فرو نشسته است ولی صدای  هل من ناصر ینصرنی اش هرگز خاموش نمی شود می رباید.

من عازم سرزمین عراقم. به امید دیدار

                   تا زیبا طلوعی دل انگیز

       شب سرد مرا خورشیدی زیبا به صبح رساند٬ آنهمه غم را طلوعی دلنشین از بین برد. دریای پر تلاطم وجودم را وجودی گرم و لطیف آرام کرد.

       آن وجود گرم٬ آن خورشید زیبا تو بودی و ...

                   ...  و محو کنندهء اینهمه تشویش طلوع تو بود

                                                      تقدیم به بهترینم

     خدای را شاکرم که مرا چشم داد تا نور را درک کنم٬ قلبی که عشق را حس کنم و دستی که تورا لمس کنم!

      شیرینی نگاهت٬ نمک گفتارت٬ لطافت روحت و متانت در اخلاقت را با تک تک ذره های وجودم حس می کنم.  نشستنت در وجودم را می توان از کرسی دل پرسید که چگونه کشتی مهرت در دریای عشقم به گل نشسته است.

                آن خدای را شاکرم که تورا به من داد

                                                                   تقدیم به بهترینم

بسیار شده است که اطلاعات زیادی از بسیاری مسائل داریم که خیلی وقتها به کارمان نمی آید یا اصلاْ به درد نمی خورد. اما از مهم ترین مساله که که خودمان و شناخت خودمان باشد غافل شده ایم. روزهای آغازین سال نو فرصت مناسبی است برای اینکه دوباره بازنگری و تاملی بر افکار و رفتارهای خودمان داشته باشیم.

   قیمت هر کاله می دانی که چیست

                                   قیمت خود را ندانی ابلهی است.  

سالی که بهارانش به نام حسین آغازیدن گرفت زمستانی ترینیم اگر به نام حسین شکوفا نشویم.

طلوع حیات هر سالتان همراه با مهر حسین!

ما رفتنی شدیمدارم میرم کربلا. واسه همتون دعا میکنم. شماهام منو از کامنتها پی ام ها و ای میلاتون محروم نذارید

قربون همتون برم

گرچه سخته ولی خدا حافظ